Weet je wat er op de foto staat?
Het begon, zoals zoveel gedenkwaardige momenten doen, met de stem van een kind die uit de tuin riep.
“Mama! Pap! Kom hier eens naar kijken!”
Er was urgentie op zijn toon – niet angst, precies, maar opwinding vermengd met verwarring. Het soort opwinding dat alleen komt als je iets hebt gevonden waarvan je weet dat het niet thuishoort, iets dat belangrijk voelt, simpelweg omdat het onbekend is.
Toen we naar buiten stapten, verwachtten we het gebruikelijke: een insect, een kikker, misschien een vreemd gevormde rots. Onze tuin is geen onbekende voor verrassingen. Maar waar hij naar wees, paste niet in een categorie die we herkenden.
Het was vreemd.
Het was onbekend.
En het leek niet op iets wat we eerder hadden gezien.
Dat was het moment waarop de vragen begonnen.
