De menigte viel stil. Niemand lachte meer.
En op een gegeven moment werd alles besloten. Een scherpe klap van opzij — precies, krachtig. De jongen kon zich niet verzetten en landde op de grond.
Er heerste stilte in de zaal.
Ze stapte dichterbij, hijgend maar stevig op haar voeten staand.
— Mijn grootvader diende. Mijn vader diende. “En ik zal dienen,” zei ze, terwijl ze hem van bovenaf aankeek. — Sinds mijn jeugd ben ik erop voorbereid. En mensen zoals jij mogen me niet in de weg staan. De volgende keer zal het pijnlijker zijn. Begrepen?
Hij antwoordde niets. Hij keek haar alleen maar aan, en het was duidelijk in zijn blik — hij begreep het.
Vanaf die dag behandelde niemand in de hal haar zoals voorheen.
