Hoofdstuk 4: Het antwoord dat harder binnenkwam

Die “waarom” sloeg harder dan een klap.

Waarom iets goeds doen als je reputatie je beter betaalt om het tegenovergestelde te zijn?

Ik had iets simpels kunnen zeggen. Omdat het juist is.

Maar kinderen ruiken ingestudeerde antwoorden.

Dus zei ik de waarheid.

“Omdat jij het vroeg,” zei ik. “En omdat niemand twee keer zou moeten vragen.”

Meera’s ogen werden weer glazig. Ze drukte haar gezicht tegen mijn borst.

Achter ons ging een deur open en een man in pak kwam binnen, vermoeide ogen, badge aan zijn riem.

Detective Morrison.

Hij stopte toen hij ons zag. Zijn gezicht trok die sceptische blik aan die je op een boterham kan smeren.

“Thomas,” zei hij, alsof mijn naam niet lekker smaakte. “Had niet verwacht je hier als beschermengel te zien.”

Ik hield mijn stem laag zodat Meera niet wakker schrok. “Ik ook niet.”

Zijn blik gleed naar Meera. Zijn toon werd voorzichtiger. “Ik heb een verklaring nodig.”

Ik gaf hem mijn telefoon met het sms’je nog open.

Hij las. En ik zag zijn aannames struikelen.

Tijdstip: 21:47.

Oproep: 21:48.

112: 22:05.

Hij gaf de telefoon langzaam terug.

“Je was snel,” gaf hij toe.

“Kinderen krijgen geen extra tijd,” zei ik.

Morrison wreef over zijn kaak. “Naam van de dader?”

Meera bewoog in haar slaap bij het woord dader, alsof het een monster onder haar bed was.

Ik liet haar niet antwoorden.

“Raven Holloway,” zei ik. “Vriend. Verslaafd. Ze zei dat hij mama’s arm sloeg. Daarna is hij gevlucht.”

Morrison’s ogen werden smaller. “Holloway… hebben we in het systeem. Aanklachten vallen vaak weg. Slachtoffers trekken terug.”

“Niet deze keer,” zei ik.

Morrison keek naar mijn vest dat om het meisje hing.

“Hou je mannen in toom,” zei hij zacht. “Dit is niet jullie soort gerechtigheid.”

“Vannacht,” zei ik, “is het niemands soort gerechtigheid. Het is een kind dat wil overleven.”

Hij vertrok om te bellen.

Meera fluisterde half slapend: “Gaat mama dood?”

De ruimte werd stil.

Ik drukte mijn voorhoofd tegen haar helm. “Nee,” zei ik. Niet omdat ik het zeker wist, maar omdat ze zekerheid nodig had als zuurstof. “Ze is sterk. En jij bent sterker dan je denkt.”

Voor het volledige verhaal, ga naar de volgende pagina of klik op de knop Openen (>). En vergeet niet te DELEN met je Facebook-vrienden.