De nasleep duurde maanden, maar het einde was onvermijdelijk.

Ze erkenden schuld. Ze kregen straf.

Ik kreeg rust.

Ik bleef in het huis. Plantte de tuin. Leefde mijn leven.

Op mijn werk kreeg ik promotie. In mijn privéleven vond ik rust.

Ik koos mezelf.

En dat bleek belangrijker dan alles wat ze ooit probeerden af te pakken.

Soms is overleven niet luid. Soms is het stil, voorzichtig en levensreddend.

Als dit jouw situatie was geweest, wat zou jij dan gedaan hebben? Vertel het me, jouw mening is belangrijk voor me.