Nadat ik de boodschappen had opgeruimd, glipte ik stilletjes weg. Maar ik ging niet naar huis – dat kon ik niet. In plaats daarvan reed ik rechtstreeks naar het ziekenhuis.
Ik klopte op de deur van het kantoor van Dr. Miller, en nadat ik had gehoord: “Kom binnen!” ging ik naar binnen.
“Hallo, ik ben de dochter van een van uw patiënten, Martha…”
“O, jij moet Nicole zijn,” zei dokter Miller, zonder me zelfs de volledige naam van mijn moeder te laten afmaken. “Ga zitten. Martha heeft veel over je gepraat.”
Ik ging tegenover Dr. Miller zitten. “Ik wil het over de behandeling van mama hebben. Stuur vanaf nu alle rekeningen naar mij, voor wat dan ook,” zei ik.
“Ik dacht dat Samira alles betaalde,” zei dokter Miller met opgetrokken wenkbrauwen.
“Ja, met het geld van mama, maar ze geeft ook veel uit. Ik wil niet dat mama zich zorgen maakt over haar financiën,” zei ik.
“Oké, dat kunnen we regelen,” zei dokter Miller knikkend.
Ik voelde een gevoel van opluchting, wetende dat ik eindelijk mijn moeder kon steunen zonder dat Samira me in de weg zat. Maar diep van binnen wist ik dat dit nog maar het begin was.
Toen de ziekenhuisrekeningen binnenkwamen, was ik verbijsterd hoe hoog ze waren. Ze waren allemaal duurder dan ik had gedacht.
Ik kon niet begrijpen hoe moeder dit allemaal had kunnen betalen, vooral gezien het hoge bedrag dat Samira uitgaf.
Ik begon me af te vragen waar het geld vandaan kwam, wetende dat het spaargeld van mijn moeder bijna op was.
Naarmate de maanden verstreken, ging haar gezondheid achteruit. Ze werd zwakker en bracht het grootste deel van haar tijd in bed door.
Uiteindelijk moest ze in het ziekenhuis worden opgenomen – en voor het eerst kon ik haar vrij bezoeken. Samira kon me er niet van weerhouden haar daar te bezoeken.
Elke avond bracht ik door aan het bed van mijn moeder. Ik las haar voor, hield haar hand vast en zorgde ervoor dat ze zich op haar gemak voelde.
Samira keek me aan met nauwelijks verholen wrok. Wanhopig om de aandacht van mijn moeder, was ze bijna het ziekenhuis in gegaan en week ze nauwelijks van haar zijde. Maar ik wist dat haar motieven niet oprecht waren.
Op een avond, terwijl ik rustig bij mama zat, kwam Samira met een serieuze blik op me af.
“Kunnen we praten?” vroeg ze.
Ik volgde haar de gang in, sloeg mijn armen over elkaar en wachtte.
“Kijk, mama’s geld raakt op. Ik weet niet hoe lang het nog gaat duren,” zei Samira. Ze vermeed mijn blik.
“Ik betaal alle doktersrekeningen. Hoe kan dat geld nu weg zijn?” vroeg ik.
“Nou, er zijn ook andere uitgaven. Boodschappen, nutsvoorzieningen… Ik heb ook geld nodig om te leven,” zei Samira. Haar stem klonk nu zachter, bijna alsof ze me een schuldgevoel probeerde aan te praten.
“Dat is het probleem,” zei ik vastberaden. “Je geeft het allemaal aan jezelf uit. Ik ga je niet onderhouden.” Ik draaide me om en ging terug naar mama’s kamer.
