Ik zat naar de knipperende cursor op mijn computerscherm te staren, mijn gedachten allang afgedwaald van de spreadsheet die ik eigenlijk moest afmaken, toen een klop op de deur het stille ritme van het kantoor verbrak.

Voordat ik iets kon zeggen, zwaaide de deur open en stapte de bezorger naar binnen, met een felroze taartdoos in zijn handen, netjes dichtgebonden met een wit lint.

“Goedemiddag, Emma! Deze is voor jou!” riep hij opgewekt, luid genoeg om de aandacht van de halve afdeling te trekken.

Een paar collega’s keken op en glimlachten veelbetekenend. Iemand fluisterde: “Geluksvogel,” waarschijnlijk in de veronderstelling dat Jake me een lieve verrassing had gestuurd.

Ik forceerde een glimlach toen ik de doos aannam, maar mijn maag trok samen van onrust. Jake stuurde nooit taarten naar mijn werk. Niet omdat hij niet om me gaf — hij was gewoon niet zo’n man. Praktisch. Gereserveerd. Nooit spontaan.

“Dank je,” mompelde ik, terwijl ik de doos op mijn bureau zette.

Ik wachtte tot de bezorger weg was en het kantoor weer terugviel in zijn gewone gezoem. Pas toen tilde ik langzaam het deksel op.

De geur van vanilleglazuur kwam me als eerste tegemoet. En toen zag ik de tekst.

Netjes opgespoten in donkere chocoladeletters op de roze frosting stonden vier woorden die mijn zicht deden vervagen:

“Ik ga van je scheiden.”

För fullständiga tillagningssteg, gå till nästa sida eller klicka på Öppna-knappen (>), och glöm inte att DELA med dina Facebook-vänner.