Meer dan een eeuw is aan mijn ogen voorbijgegaan: ik heb oorlogen meegemaakt, tijden van hongersnood meegemaakt en de wereld zien veranderen op manieren die ik me nooit had kunnen voorstellen. Ik heb hout op mijn rug gedragen, het land met mijn handen bewerkt, verliezen betreurd en overwinningen gevierd. Het leven is nooit gemakkelijk geweest, maar elke ochtend vond ik een reden om dankbaar te zijn.
Tegenwoordig heb ik geen naaste familie meer. Velen zijn al vertrokken, anderen zijn door het leven ver weggevoerd. Maar ik ben niet alleen: ik kreeg berichten van mensen die ik misschien nooit zal ontmoeten, met felicitaties voor mijn verjaardag. Simpele woorden, maar ze verwarmden het hart van een oude vrouw.
Lees verder op de volgende pagina
